Wyspa Wielkanocna: Zaskakujące wyniki badań archeologicznych

Najnowsze badania archeologiczne przeprowadzone na Wyspie Wielkanocnej podważają przyjęte dotychczas teorie dotyczące życia na wyspie w czasach przedkolumbijskich.

W 1722 r. holenderski żeglarz Jacob Roggeveen dotarł na Wyspę Wielkanocną stając się tym samym pierwszym Europejczykiem, który przybył na Rapa Nui (druga nazwa wyspy). Po dobiciu do brzegu oczom Roggeveena nie ukazał się zielony, porośnięty bujną roślinnością krajobraz, tak jak było to w przypadku dużej części kontynentu południowoamerykańskiego odkrywanego przez Europejczyków 200 lat wcześniej. Przed żeglarzem rozciągała się wyjałowiona ziemia, usiana nie drzewami, lecz wielkimi statuami wykonanymi z tufu wulkanicznego, zwane przez miejscową ludność moai.

Na tej właśnie podstawie Europejczycy stwierdzili, że zasiedlający Wyspę Wielkanocną Polinezyjczycy wycięli wszystkie drzewa, aby używać ich pni jako walce. Podczas budowy umożliwiałyby one transport posągów moai, których waga osiągała nawet do kilkudziesięciu ton. Resztki drewna, które pozostały po budowie posągów, miały zostać przeznaczone na opał.

Brak drzew przyczynił się do masowej śmierci mieszkańców – zabrakło surowca do budowy czółen, które umożliwiłyby połów ryb. Dodatkowo, nasilający się na całej wyspie głód był powodem konfliktów wewnętrznych, które nierzadko kończyły się zabójstwami i aktami kanibalizmu.

Taka teoria była powszechnie znana i utrzymywana przez lata. Dzisiaj, w świetle wyników badań przedstawionych przez naukowców z Uniwersytetu w Binghamton, jej trafność jest poddana w wątpliwość.

Badacze pobrali tkanki z ciał ludzkich, zwierząt i roślin z Rapa Nui pochodzących z XV w., czyli z okresu, w którym, zgodnie z przyjętą teorią, miałoby dojść do katastrofy demograficznej. Naukowcy dokonali analizy izotopów węgla i kolagenu zawartych w próbkach, aby na tej podstawie uzyskać informacje dotyczące diety stosowanej przez ówczesnych mieszańców wyspy.

Jak się okazało, ponad połowa białek spożywanych przez plemiona Wyspy Wielkanocnej w XV w. pochodziła z ryb lub owoców morza, co oznacza, że posiadali oni odpowiednie surowce, aby budować łodzie i wyruszać na połów. Badacze zapewniają również, że mieszkańcy Rapa Nui spożywali dużo więcej roślin pastewnych niż zakładano do tej pory. To oznacza, że ziemia, mimo wysokiego stopnia wyjałowienia, wydawała wystarczające plony, aby wykarmić swoich mieszkańców. Stąd też przypuszcza się, że miejscowa ludność prawdopodobnie stosowała nieznane nam metody, które w znaczny sposób poprawiały urodzajność gleby.

Teraz już nie tylko tajemnicze posągi moai, ale również wyniki ostatnich badań świadczą o tym, jak wiele tajemnic wciąż skrywa przed nami Wyspa Wielkanocna.

Źródła:

http://www.latercera.com/noticia/la-arqueologia-reescribe-mito-los-habitantes-isla-pascua/

https://uy.tuhistory.com/hoy-en-la-historia/se-descubrio-la-isla-de-pascua

Źródło zdjęcia:

Wiki Commons

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *